میلگردهایی که در ساختمان سازی مورد استفاده قرار می گیرند عموما از جنس فولادهای کربنی هستند. از جمله ویژگی های فولاد نیز این است که در مجاورت اکسیژن و رطوبت دچار زنگ زدگی می شود.
زنگ زدگی میلگردها زمانی رخ می دهد که آهن یا محصولات آهنی با اکسیژن ترکیب می شوند و در واقع عمل اکسیداسیون در آن ها رخ می دهد. این فرایند در حضور هوا و رطوبت رخ می دهد. بنابراین اگر شما میلگرد را برای مدتی در فضای باز و در هوای مرطوب نگهداری کنید باید انتظار داشته باشید که پس از مدت زمانی اثرات زنگ زدگی را بر سطح آن مشاهده کنید.
زنگ زدگی فرایندی آهسته و کند است و به سرعت رخ نمی دهد هر چند برخی عوامل می توانند سرعت یا وقوع آن را تشدید کنند. معمولا رنگ زنگ آهن نارنجی مایل به سرخ است هر چند ممکن است زنگ آهن به رنگ های دیگری مانند زرد و قهوه ای نیز دیده شود.
زنگ زدگی حاصل ترکیب فولاد با اکسیژن و ترکیب اکسیدآهن به رنگ نارنجی- قرمز بر سطح فلز است. اما خوردگی به صورت کلی ترکیب عناصر فلزی یا غیر فلزی با اکسیژن است که در نتیجه آن مواد دچار تخریب ناخواسته می شوند. در نتیجه ی خوردگی اکسید، هیدروکسید و سولفیدها تشکیل می شوند. شایع ترین نوع خوردگی همان زنگ زدگی است. در واقع زنگ زدگی یکی از انواع خوردگی ست. ولی در کنار زنگ زدگی انواع دیگری از خوردگی نیز وجود دارد که می تواند محصولات فولادی مانند میلگرد را درگیر خود کند. از انواع دیگر خوردگی می توان به خوردگی حفره ای، خوردگی شیاری، خوردگی مرزدانه ای و … اشاره کرد.
میلگردهایی که برای ساختمان سازی مورد استفاده قرار می گیرند باید به گونه حمل و انبار شوند که دچار زنگ زدگی و خوردگی نشوند. اما زنگ زدگی میلگرد به خصوص در فصل های پربارش امری اجتناب ناپذیر است. به خصوص اگر محل نگهداری میلگرد نیز در فضای باز و بدون پوشش محافظ باشد.
مطابق با آنچه در استانداردها و مقررات داخلی آمده است استفاده از میلگرد زنگ زده به طور کامل منع نشده است. چنانچه زنگ زدگی میلگرد سطحی باشد باید به کمک سند بلاست نسبت به رفع زنگ از سطح میلگرد اقدام کرد. اما اگر زنگ زدگی منجر به پوسته شدن یا خوردگی میلگرد شود پس از سند بلاست باید مجموعه ای از آزمایش ها روی نمونه ای از میلگرد انجام شود و پس از تایید مشخصات میلگرد استفاده از آن مجاز خواهد بود.